خبرگزاری خانه ملت

هدر موبایل
1386/07/16 12:18:00
سرویس سیاسی
رییس مجلس در یکصد و هفدهمین اجلاس پاییزه اتحادیه بین‏المجالس :

حق وتو در شوراى امنیت مغایر با اصول دمکراتیک است

حداد عادل گفت:حق وتو در شوراى امنیت مغایر با اصول دمکراتیک بوده و همه کشورهاى عضو سازمان ملل باید تلاش نمایند تا این امتیاز ویژه ملغى گردد.

به گزارش خانه ملت،‌ رییس مجلس شورای اسلامی روز دوشنبه در کمیته امور سازمان ملل یکصد و هفدهمین اجلاس پاییزه اتحادیه بین‏المجالس در  ژنو سخنرانی کرد .متن کامل سخنرانی دکتر حداد عادل به شرح ذیل است:

 رؤسا و نمایندگان محترم مجالس

 جناب آقاى کازینى رئیس محترم

 جناب آقاى جانسون دبیرکل محترم

 خانمها و آقایان

بسیار خوشوقتم که توانسته‏ام در یک نهاد بین‏المللى که به همه مجالس جهان تعلق دارد حضور یابم و به نمایندگى از کشورم درباره اتحادیه جهانى بین‏المجالس و سازمان ملل متحد سخن بگویم و با دیگر رؤساى مجالس و نمایندگان سایر پارلمانهاى جهان در این امر مهم هم‏اندیشى کنم.

دنیاى امروز ما با چالشهاى جدى و اساسى در جنبه‏هاى مختلف زندگى بشرى روبروست. جنگ، خشونت، تروریسم، فقر، بى‏عدالتى، فقدان توسعه‏یافته‏گى و بیماریهاى مسرى، بخش عمده‏اى از کشورهاى جهان را تهدید مى‏کند. انسان امروز على‏رغم رشد و گسترش علم و فناورى هنوز حتى در مواردى بیش از پیش در ناامنى و خطر بسر مى‏برد.

 آمارهاى امروز نشان مى‏دهد که بخش عمده‏اى از مردم جهان از نیازهاى اولیه زندگى محروم هستند و اگر گسترش جنگ‏ها و مناقشات داخلى را به این محرومیت‏ها اضافه کنیم، مى‏توان دریافت که دردها و رنجهاى عمیقى بشریت را رنج مى‏دهد.

بى‏عدالتى نیز از مظاهر شوم دنیاى مدرن است. متأسفانه بخش عمده‏اى از سرمایه‏هاى عظیم پولى و مالى که البته بخشى از آن از منابع همین ملتهاى محروم تأمین شده است در کشورهاى توسعه‏یافته انباشت شده است. آمارهاى جهانى همچنین گویاى آن است که شکاف اقتصادى، اجتماعى و مالى بین کشورهاى توسعه‏یافته و دیگر کشورها در حال افزایش است.

از طرفى در کنار این تهدیدات، ما با یک همبستگى جهانى و در هم‏تنیدگى سرنوشت ملت‏ها مواجه شده‏ایم. امروز بیش از هر زمان در تاریخ بشر، سرنوشت ملت‏ها به هم گره خورده است. تهدید علیه یک ملت، دیگر فقط به خود آن ملت و کشور محدود نمى‏شود، بلکه دامنه آن مى‏تواند به سرعت و فوریت، دیگر ملتها و کشورها را هم تحت تأثیر قرار دهد. بر این اساس، ما وقتى مى‏توانیم از امنیت براى جهان صحبت کنیم که این امنیت در سطوح ملى و منطقه‏اى نیز کاملاً مدنظر قرار گیرد.

ملت‏هاى جهان امروز بیش از گذشته نیاز به همکارى و همیارى را حس مى‏کنند. این همکارى فقط یک امر پسندیده نیست، بلکه یک ضرورت است. بدون همکارى بین کشورها، برقرارى عدالت و امنیت در جهان امکانپذیر نخواهد بود و اینجاست که سازمان ملل متحد باید نقش بسیار مهمترى را برعهده گیرد. براى آن که این سازمان بتواند نقش شایسته و بایسته خود را ایفاء کند، لازم است همه ما براى تقویت سازمان ملل متحد مشورت و همفکرى داشته باشیم.

اصلاحات سازمان ملل باید به نحوى صورت گیرد که به تقویت اصول بنیادینى که روابط بین‏الملل بر آن بنا شده و نیز به تأمین عدالت و صلح پایدار منجر گردد. مجمع عمومى سازمان ملل متحد که تقریباً تمامى کشورهاى جهان عضو آن هستند و از این‏رو اصلى‏ترین رکن سازمان ملل محسوب مى‏شود باید نقش بیشترى در اتخاذ تصمیمات مهم جامعه بین‏المللى ایفا کند و از حالت فعلى خود که عمدتاً نقش نظارتى است، خارج شود.

همچنین این اصلاحات تنها زمانى معنادار و کامل خواهد بود که شوراى امنیت این سازمان نیز متناسب با نیازها و تحولات روز، دچار تحول و اصلاح شود. ساختار، ترکیب و نیز عملکرد امروز این شورا به نحوى است که با معیارها و ارزشهاى اولیه دمکراتیک همخوانى ندارد. در روند اصلاحات شوراى امنیت، دمکراتیک نمودن، شفاف نمودن و نیز روزآمد نمودن عملکرد و شیوه‏هاى کارى شوراى امنیت از اهمیتى اساسى برخوردار است. حق وتو در شوراى امنیت مغایر با اصول دمکراتیک بوده و همه کشورهاى عضو سازمان ملل باید تلاش نمایند تا این امتیاز ویژه ملغى گردد. اگر در دوره پس از جنگ جهانى دوم، قدرتهاى پیروز جنگ این حق را براى خود قائل بودند، امروز پس از  60سال به همه ثابت شده است که این امتیاز ویژه، شوراى امنیت و بطور کلى سازمان ملل را از حل و فصل بسیارى از مشکلات منطقه‏اى بازداشته است. بهترین شاهد مثال، بى‏پاسخ ماندن جنایات رژیم صهیونیستى علیه ملت مظلوم فلسطین و عدم توانایى شوراى امنیت در محکوم نمودن این اقدامات ددمنشانه به دلیل وتوى مکرر یک کشور صاحب قدرت حق وتو در این شورا است. تا زمانى که این امتیاز ویژه در شوراى امنیت وجود دارد، این شورا نمى‏تواند به معناى واقعى به برقرارى صلح و امنیت در جهان کمک کند و به همین خاطر است که ما بر لزوم محدود کردن استفاده از حق وتو با هدف حذف نهایى آن تأکید مى‏نماییم.

آنچه در کنار اصلاحات سازمان ملل مهم است تغییر در نگرش‏هاى قدیمى برخى از کشورهاى قدرتمند است. قدرتهایى در جهان هستند که مى‏خواهند خود حاکم مطلق‏العنان جهان باشند پیداست که این قدرتها مایل نیستند سازمان ملل، استقلال و قدرت داشته باشد. آنها هرگاه احساس کنند سازمان ملل با اراده آنها همراه نیست، جداگانه و خوسرانه تصمیم مى‏گیرند و نقش سازمان ملل را در حد یک بنگاه براى عرضه کمکهاى بشردوستانه به قربانیان جنگ و تهاجم آنها علیه سایر ملتها تقلیل مى‏دهند.

باعث خوشوقتى است که تحولات عراق در مسیرى چندجانبه قرار گرفته و جامعه بین‏المللى که طى چند سال گذشته شاهد بروز عواقب مخرب ناشى از یکجانبه‏گرایى در عراق بوده است، فعالانه بدنبال ایفاى نقش مثبت و سازنده در تحولات این کشور مى‏باشد. تقویت رهیافت چندجانبه‏گرایى در روابط بین‏الملل و جلوگیرى از اقدامات و سیاست‏هایى که توسط برخى از قدرتها با هدف مخدوش نمودن این رهیافت پیگیرى مى‏شود مى‏باید قویاً توسط سازمان ملل و اتحادیه بین‏المجالس دنبال شود.

اگر معتقدیم که امروز سازمان ملل با ساختار  62سال گذشته کارآیى مورد انتظار را ندارد به یقین کشورهاى قدرتمند نیز باید بدانند که سیاست‏ها و افکار گذشته‏اى که مثلاً قدرت و زور را حق مى‏دانست و به یک کشور قدرتمند، به صرف قدرت برتر، اجازه انجام هر کارى را حتى به بهاى نقض تعهدات و قوانین بین‏المللى و مداخله در امور داخلى دیگر کشورها مى‏داد، منسوخ شده است. امروز اساس روابط بین کشورها بر احترام متقابل، پرهیز از توسل به زور و تأکید بر حل و فصل مسالمت‏آمیز اختلافات، بویژه از طریق گفتگو است. نقش مجالس نیز در این میان بسیار حساس و حیاتى است. زیرا بنیان کار مجالس بر گفتگوى منطقى، استدلال و توسل به عرف و رویه‏هاى حقوقى و قانونى است. امیدوارم بتوان با تأکید مجدد و مکرر همه رؤساى مجالس و سیاستمداران بر پرهیز از جنگ و درگیرى نظامى و تشویق به گفتگو و مفاهمه در فرآیند حل و فصل مشکلات، مؤثرترین و کم‏ضررترین شیوه‏ها را انتخاب و نجویز نمود.

 آقاى رئیس، حضار محترم!

در طى سالهاى اخیر شاهد افزایش روند دخالت شوراى امنیت سازمان ملل در مسائلى که در حیطه صلاحیت سایر ارگانهاى این سازمان قرار مى‏گیرد، بوده‏ایم که این امر غیرقابل قبول و زیانبار است. نحوه برخورد شوراى امنیت با پرونده هسته‏اى جمهورى اسلامى ایران نمونه‏اى از اینگونه اقدامات است. آمریکا و تعداد معدودى از متحدانش، به بهانه لاینحل باقى ماندن برخى مسائل مربوط به برنامه هسته‏اى صلح‏آمیز ایران، موضوع را به نحوى غیرقانونى از آژانس بین‏المللى انرژى اتمى به شوراى امنیت کشاندند. سپس با تطمیع، ارعاب و جوسازى در شوراى امنیت، چند قطعنامه غیرعادلانه در این زمینه به تصویب رساندند. اینک که جمهورى اسلامى ایران در تداوم اقدامات اعتمادساز قبلى خود و نیز به نشانه حسن‏نیت هرچه بیشتر، درخصوص چارچوب حل مسائل باقیمانده با آژانس به توافق رسیده و حتى برخى مسائل مهم را حل کرده است، همانهایى که قبلاً با استفاده گزینشى از برخى بخشهاى گزارش آژانس مبادرت به اعمال فشار و تصویب قطعنامه علیه ایران مى‏نمودند، همان گزارشها را به خاطر اینکه به طور کامل در راستاى منافع و سیاستهاى آنها نیست، نادیده انگاشته و آژانس و مسؤولین آن را تحت فشار و انتقاد قرار داده‏اند. این رفتارها نشان مى‏دهد که برنامه هسته‏اى ایران صرفاً بهانه‏اى است براى محروم کردن ایران از حق مسلمى که اسناد و حقوق بین‏الملل آن را به رسمیت شناخته است و علاوه بر آن این موضوع حکایت از آن دارد که آمریکا و شرکاى آن تنها زمانى مکانیزمهاى بین‏المللى را مورد توجه قرار مى‏دهند که بتوانند از آنها به عنوان ابزارى براى پیشبرد اهداف و سیاستهاى خود استفاده کنند.

 آقاى رئیس، عالیجانبان!

آنچه مسلم است سازمان ملل، مجمع برجسته‏اى براى همکارى بین‏الدولى بوده است که همواره در مصوبات خود بر نقش برجسته مجالس کشورها در اجراى تصمیمات آن تأکید داشته است. تجربه همکارى نزدیک میان اتحادیه بین‏المجالس و سازمان ملل تاکنون دستاوردهاى مناسبى را به همراه داشته است اما امروز اتحادیه بین‏المجالس با توجه به تحولات گسترده در روابط بین‏الملل با رسالت بزرگترى روبروست و باید نقش مؤثر خود را در اصلاحات ساختارى سازمان ملل ایفا نماید. در این راستا مساعدت مجالس کشورهاى عضو اتحادیه از اهمیت زیادى برخوردار است.

جمهورى اسلامى ایران به سهم خود در افزایش نقش پارلمانها در ایفاى چنین وظیفه‏اى تلاش نموده است و در این راستا بویژه همزمان با ریاست کشورمان بر مجمع مجالس آسیایى، گامهاى عملى براى افزایش نقش مجالس برداشته است. کشور ما افتخار دارد که در پاییز سالجارى میزبان اولین اجلاس مجمع عمومى کشورهاى عضو مجمع مجالس آسیایى باشد. یک روز از این اجلاس نیز به کنفرانس مشترک وزراى امور خارجه و رؤساى مجالس آسیایى اختصاص دارد.

بر این اساس پیشنهاد مى‏نماید اتحادیه بین‏المجالس، اجلاس مشترکى را بین رؤساى مجالس و سران و یا وزراى خارجه کشورهاى عضو برگزار نماید تا با همفکرى و مشورت، عملکرد سازمان ملل در گذشته را، ارزیابى و آسیب‏شناسى کند و در روند اصلاح ساختارى این سازمان نقش مؤثر و فعالترى ایفا نماید.

همچنین پیشنهاد مى‏کند نمایندگانى از قاره‏هاى مختلف و یا مناطق مختلف جغرافیایى توسط اتحادیه بین‏المجالس انتخاب شوند تا به همراه رئیس و دبیرکل اتحادیه، گروه تماسى را تشکیل دهند و در رایزنى با دبیرکل سازمان ملل و دیگر مقامات تصمیم‏گیر در این سازمان و نیز مقامات سایر کشورها به تبیین نقش و جایگاه اتحادیه بین‏المجالس بپردازد و به عضویت ناظر در مجمع عمومى بسنده نکرده و در برنامه‏هاى مربوط به سازمان ملل بویژه اصلاحات ساختارى آن مشارکت مستقیم داشته باشد.

از حوصله‏اى که در شنیدن سخنانم بخرج دادید تشکر مى‏کنم.

 

اخبار برگزیده
ارسال نظر
 
نام کامل :
ایمیل :
متن :
تعداد کاراکتر 0 از 4000

آخرین اخبار
Powerd By : Tasvirnet