ایام محرم 1398
1388/04/09 20:41:00
سرویس کمیسیون ها

گزارش دبیر کل مجمع مجالس آسیایی درباره کسب تساوی حقوق بهداشت و سلامت در آسیا

** گزارش دبیر کل مجمع مجالس آسیایی درباره کسب تساوی حقوق بهداشت و سلامت در آسیا بدین شرح اعلام شد.

سابقه:

شورای اجرایی مجمع مجالس آسیایی(APA) در تاریخ 8 و 9 اکتبر 2008 در تهران تشکیل جلسه‌ داد و پیشنهاد مجلس شورای اسلامی ایران را برای گنجاندن برنامه کسب تساوی حقوق بهداشت و سلامت در آسیا در دستور کار نشست عمومی مورد تصویب قرار داد. سومین نشست عمومی در تاریخ 27 تا 29 نوامبر 2008 در جاکارتا برگزار شد و قطعنامه مربوط به کسب تساوی حقوق بهداشت و سلامت در آسیا را به تصویب رساند.

(20/2008/APA/Res) برطبق این قطعنامه، نشست عمومی تصمیم گرفت یک کمیته فرعی به صورت دائمی برای مسائل اجتماعی و فرهنگی ایجاد کند.

اختیارات این کمیته فرعی، بازنگری وضعیت عوامل اجتماعی بهداشت و سلامت (SDH) در کشورهای آسیایی، شناسایی عوامل اجتماعی اصلی عدم تساوی حقوق بهداشتی و سلامت و تهیه توصیه‌های مربوط برای مجمع مجالس آسیایی تعریف شد. نشست عمومی بر طبق همین قطعنامه از دبیر کل درخواست نمود تا گزارشی برای ملاحظه کمیته فرعی تهیه نماید.

 

مقدمه:

دبیر کل باتوجه به مطالب فوق و بر اساس متن قطعنامه، گزارش حاضر را به کمیته فرعی برای کسب تساوی حقوق بهداشتی و سلامت در آسیا تقدیم می‌دارد. این گزارش عمدتاً مطابق با آخرین یافته‌های سازمان بهداشت جهانی و گزارش کمیسیون عوامل اجتماعی بهداشت و سلامت تهیه شده است. این گزارش به بازنگری عوامل اجتماعی اصلی بهداشت و سلامت در آسیا می‌پردازد و بر نقش مجالس در ترفیع سیاست‌ها در زمینه بهداشت، به منظور رسیدگی به مسئله نابرابری‌های اجتماعی، اقتصادی در سطوح جهانی، منطقه‌ای و ملی تمرکز دارد.

نتیجه بررسی‌های این کمیته فرعی به اولین نشست شورای اجرایی درسال 2009 تسلیم خواهد شد تا به نشست عمومی APA برای بررسی‌ها و اقدامات بیشتر ارجاع شود.

 

تفاوت‌ها و نابرابری‌های اجتماعی در زمینه بهداشت و سلامت:

نابرابری‌ها در زمینه بهداشت و سلامت، هم در درون کشورها و هم بین کشورها، ناشی از تفاوت‌های اجتماعی در موقعیت اقتصادی، ثروت، تحصیل، شغل و محل اقامت است. این نابرابری‌ها به عنوان عدم تساوی حقوق در مواقعی توصیف می‌شود که تفاوت‌های اصولی بین گروه‌های کم و بیش، دارای مزیت و مناطق جغرافیایی وجود دارد؛ و بدین ترتیب، ناعادلانه و غیرمنصفانه می‌باشند. برای رهایی یافتن از این نابرابری‌های بهداشت و سلامت، یعنی برای کسب برابری بهداشت و سلامت در آسیا همانند هر جای دیگر، به معنای پرداختن به این اختلافات اصولی در بهداشت و سلامت (یا عوامل اجتماعی آن) از طریق اقدام اجتماعی می‌باشد.

بهترین روش برای پرداختن به آنها اقدام در زمینه عوامل اجتماعی بهداشت و سلامت، فراتر رفتن از زمینه‌هایی که به طور سنتی در بخش بهداشت و سلامت مورد توجه قرار می‌گیرند، با همکاری بخش‌های دیگر و طرف‌های ذی نفع می‌باشد. عوامل اجتماعی برای دستیابی به تساوی حقوق بهداشتی و سلامت بیشتر که در اولویت قرار دارند، به ویژه در کشورهای فقیرتر، می‌توانند به طور بسیار موثر بر نسل آینده و بهداشت و سلامت مادران و کودکان تمرکز یابند. دستیابی به تساوی حقوق بهداشتی و تندرستی مستلزم تعهد، حمایت و اقدام قانونی می‌باشد که به اجرا درآیند و به عمل تبدیل شوند. این نگرانی به نقش مهمی برای نمایندگان مجالس در دفاع و پشتیبانی از قوانین اشاره دارد که جویای دستیابی به تساوی حقوق بهداشت و سلامت هستند. نمایندگان مجالس می‌توانند با ارجاع به منشور سازمان ملل و سازمان بهداشت جهانی و قرار دادهای بین‌المللی که بهداشت و تندرستی را یک حق انسانی تلقی می‌کنند، نقش مهمی در دفاع از تساوی حقوق بهداشت و سلامت با هدف و آرمان نهایی دستیابی به بهداشت و تساوی حقوق اجتماعی ایفا کنند.

بسیاری از نابرابری‌ها در بهداشت، هم در کشورها و هم بین کشورها را می‌توان ناشی از نابرابری‌های اجتماعی بین افراد، جمعیت‌ها و مناطق جغرافیایی دانست. نابرابری‌ها را می‌توان از شرایط بهداشت و سلامت یک ملت یا یک گروه اجتماعی تشخیص داد. از این که طول عمر آنها چقدر است؟، چه چیزهایی باعث بیماری یا مرگ آنها می‌شود؟، و چه نوع تسهیلاتی برای درمان بیماری‌ها و تضمین حفظ یک وضعیت سلامت خوب در حد امکان وجود دارد؟

 این نابرابری‌ها در بهداشت و سلامت تا جایی که ریشه در فقر و محرومیت دارند، به عنوان عدم تساوی حقوق تلقی می‌شود، که این امر برخورداری از بهداشت خوب و احساس سلامت را که مرتبط با بهداشت خوب می‌باشد، برای مردم بسیار مشکل می‌سازد. عدم تساوی حقوق به عنوان تفاوت‌های چاره پذیر در موقعیت بهداشت و سلامت گروه و مناطق جغرافیایی بیشتر پیشرفته‌تر و کمتر پیشرفته‌تر تعریف می‌شود. بنابراین دستیابی به تساوی حقوق بهداشت و سلامت نیازمند تعهد، ترویج، و اقدام قانونی می‌باشد، که به اجرا درآمده و به مرحله عمل برسند. در این چارچوب، نمایندگان مجلس می‌توانند نقش مهمی در تنظیم و تصویب قوانین ایفا کنند.

شواهد موجود برای نابرابری‌های مزمن در بهداشت و سلامت، هم بین کشورها و هم درون کشورها، موجب تشکیل "کمیسیون عوامل اجتماعی بهداشت و سلامت "(CSDH) توسط "سازمان بهداشت جهانی" درسال 2005 گردید و به آن وظیفه شناسایی و پیشنهاد راه حل‌هایی برای پرداختن به نابرابری‌های بهداشت و سلامت ناشی از تفاوت‌های اجتماعی در ثروت، تحصیل، شغل، موقعیت اجتماعی، و عقب ماندگی اجتماعی مرتبط با تبعیض جنسیتی و هویت اجتماعی، نژادی و مذهبی محول گردید. عنوان گزارش نهایی کمیسیون که در اوت 2008 ارائه گردید، قاطعانه اولویت‌های این کمیسیون را بیان می‌دارد: از بین بردن فاصله در یک نسل: تساوی حقوق بهداشت و سلامت از طریق اقدام در زمینه عوامل اجتماعی بهداشت و سلامت .

نابرابری‌ برخلاف تساوی حقوق، یک مفهوم قابل اندازه‌گیری است. یک ارزش، یک مفهوم مشترک از آن است که امور به چه صورت باید باشند یا نباشند. در سازمان ملل به طور کلی، همانند سازمان بهداشت جهانی، منشورها و قراردادهای بین‌المللی بهداشت را یک حق انسانی می‌دانند و هدف و آرمان غایی آنها حذف بی‌عدالتی بهداشتی می‌باشد. در صحنه جهانی، و به ویژه در آسیا، نگرانی فزاینده‌ای نسبت به ارزش‌های تساوی حقوق و انصاف بهداشتی و سلامت وجود دارد، زیرا فرصتی برابر برای برخوردار شدن هر یک از "بالاترین معیارهای دست یافتنی از بهداشت و سلامت، یکی از حقوق اساسی هر انسان بدون در نظر گرفتن نژاد، مذهب، اعتقاد سیاسی، و یا شرایط اقتصادی و اجتماعی می‌باشد" (همان گونه که در قانون اساسی سازمان بهداشت جهانی در سال 1946 بیان شده است) . ماده 25 از بیانیه جهانی حقوق بشر مصوب سال 1948، تصریح می‌دارد که: "هر کس حق داشتن معیاری از زندگی را دارد که برای بهداشت و سلامت و رفاه او و خانواده‌اش، ازجمله برای غذا، لباس، مسکن و مراقبت‌های پزشکی و خدمات اجتماعی لازم،  و حق داشتن امنیت در صورت بیکاری، بیماری، معلولیت، بیوگی، پیری یا دیگر کمبودهای معیشتی در شرایطی فراتر از کنترل وی‌ کفایت کند." سایر ابزارهای حقوق بشر، که بسیاری از کشورهای آسیایی امضاکنندگان آنها هستند، از حقوق زنان، کودکان، معلولین، و دیگر گروه‌هایی که از نظر اجتماعی در حاشیه قرار گرفته و محروم شده‌اند، حمایت می‌کنند.

برخی بی‌عدالتی‌ها در بهداشت وسلامت ریشه در بخش بهداشت و سلامت دارند و می‌توان علت آنها را در روش‌هایی که خدمات بهداشتی تامین مالی و سازمان دهی می‌شوند و در کارکنان آنها دنبال کرد. در چارچوب کنوانسیون‌های بین‌المللی فوق‌الذکر، بخش بهداشت و سلامت وظیفه‌ای برای تامین خدمات عادلانه و دفاع از بهداشت بیشتر و عدالت اجتماعی دارد. اما، اقدام برای ترفیع بی‌عدالتی بهداشتی نیز به اقدام از سوی بخش‌های ذی‌ربط دولتی و دیگر بخش‌های ذی‌ربط که مسئولیت مستقیم‌تری برای رسیدگی به شرایط اجتماعی مسبب ناسلامتی دارند، نیازمند می‌باشند.

نگاهی مختصر به دامنه عوامل اجتماعی که در کشورهای آسیایی بر مردم تاثیر دارند می‌تواند به شناسایی چالش‌های اصلی برای دستیابی به تساوی حقوق بهداشت و سلامت کمک کند، و راه را برای ترویج آن از سوی طرف‌های ذینفع، مانند نمایندگان مجالس، که مایلند در مورد این مسائل اقدام نمایند، هموار سازند. این عوامل اجتماعی یک چارچوب موضوعی برای شناسایی و رسیدگی به بی‌عدالتی‌های بهداشتی فراهم می‌نمایند. عوامل اجتماعی چند بعد هستند و مجموعه‌های به هم پیوسته‌ای از موضوع‌هایی هستند که بر پیامدهای بهداشتی به ویژه عدم تساوی حقوق در بهداشت و سلامت تاثیر می‌بخشند.

در سطح جهانی، غالباً پذیرفته نمی‌شود که جریان خالص کمک‌های توسعه به کشورهای فقیر‌تر، به ویژه در آسیا و آمریکای لاتین، شاید کمتر از جریان برگشتی بازپرداخت دیون مورد درخواست نهادهای مهم مالی جهانی باشد که در همین حال اصرار می‌ورزند هزینه‌های دولتی برای خدمات بهداشتی و اجتماعی محدود گردد و بدین ترتیب دسترسی محروم‌ترین بخش‌های جامعه به حمایت‌های مربوط به مراقبت‌های بهداشتی و رفاه اجتماعی محروم می‌سازند. در زمان بحران‌های مالی، مردم فقیر در کشورهای فقیر هستند که بیش از همه رنج می‌برند.

 

SDH و تساوی حقوق بهداشت و سلامت در آسیا

SDH را می‌توان در مقیاس‌های مختلف جهانی، منطقه‌ای، کشوری و محلی مورد ملاحظه قرار داد. ازنظر سیاست‌ها و اقدامات، حائز اهمیت است که فرق بین عوامل ساختاری، ساختارهای کلی قدرت سیاسی، اقتصادی و اجتماعی را در سطوح مختلف تشخیص داد که عوامل واسطه یا بی‌واسطه مرتبط با تفاوت‌ها در عوامل سبک زندگی فردی، شبکه‌های جامعه اجتماعی و شرایط کلی اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و زیست محیطی را  به حرکت در می‌آورند. جای تعجب نیست که سیاست گذاران و محققان به این شرایط در زندگی روزمره توجه بیشتری پرداخته‌اند زیرا در مقایسه با عوامل ساختاری فراگیر‌تر به عنوان اهداف فوری‌تر و ملموس‌تری برای اقدام تلقی می‌شوند.

نگاهی مختصر به دامنه عوامل اجتماعی که در کشورهای آسیایی بر مردم تاثیر دارند می‌تواند به شناسایی چالش‌های اصلی برای دستیابی به تساوی حقوق بهداشت وسلامت کمک کند، و راه را برای ترویج آن از سوی طرف‌های ذینفع، مانند نمایندگان مجالس، که مایلند درمورد این مسائل اقدام نمایند، هموار سازند. این عوامل اجتماعی یک چارچوب موضوعی برای شناسایی و رسیدگی به بی‌عدالتی‌های بهداشتی فراهم می‌نمایند. عوامل اجتماعی چند بعدی هستند و مجموعه‌های به هم پیوسته‌ای از موضوع‌هایی هستند که بر پیامد‌های بهداشتی به ویژه عدم تساوی حقوق در بهداشت و سلامت تاثیر می‌بخشند.

تفاوت‌های غیرعادلانه در بهداشت و سلامت و رفاه در سطح کشوری وجود دارند. یک شاخص کلیدی بهداشت و سلامت، یعنی طول عمر، نشان می‌دهد که کشورهای ثروتمندتر از طول عمر بیشتری برای مردان و زنان برخوردارند؛ طول عمر برای زنان و مردان در ژاپن در میان بالاترین طول عمرها در جهان قرار دارد. طول عمر در ژاپن در سال 2006، برای زنان 86 سال  و برای مردان 79 سال بود. ژاپن همچنین در مقایسه با برخی دیگر از کشورهای ثروتمند آسیا از توزیع نسبتاً عادلانه بهداشت و سلامت و رفاه در میان بخش‌های مختلف جمعیت برخوردار است. در میان کشورها، بی‌عدالتی‌های قابل ملاحظه‌ای در زمینه‌ بهداشت وسلامت، رفاه و امور اجتماعی وجود دارد.

بیشتر احتمال دارد اطلاعات سطح کشوری در مورد بی‌عدالتی‌ها در زمینه بهداشت و سلامت و رفاه در اختیار بخش‌های اجرایی مانند ایالت‌ها، فرمانداری‌ها یا نواحی قرار گیرند تا این که نشان دهنده بی‌عدالتی در میان گروه‌های مختلفی که بر اساس وضعیت نامساعد شناسایی شده‌اند باشد.

مشخص کردن شرایط زندگی روزمره ناشی از عدم تساوی حقوق بهداشت وسلامت راهنمای مفیدی در حوزه‌های دارای اولویت برای اقدام می‌باشد. به طور کلی موضوع‌هایی که از سوی کمیسیون عوامل اجتماعی بهداشت و سلامت تعیین شده‌اند مشابه با موضوع‌های موجود در آسیا می‌باشند. اما عوامل شناسایی شده برای آسیا باید در چارچوب محلی آنها مورد تجزیه و تحلیل قرار گیرند، از اطلاعات آماری محلی( در نقاطی که در دسترس قرار دارند) و مطالعاتی که بتوانند "جعبه سیاه" را که از طریق آن شرایط اجتماعی بر پیامدهای بهداشت و سلامت تاثیر می‌بخشد مورد بررسی قرار دهند، و بنابراین چارچوب محلی مشروح‌تری فراهم نمایند که در آن چارچوب خط مشی‌ها توسعه یابد. این عوامل اجتماعی که تعریف آنها اندکی تغییر داده شده تا ربط بیشتری به آسیا پیدا کنند و برشرایطی تمرکز دارند که احتمال دارد عدم تساوی حقوق بهداشت و سلامت ایجاد کند عبارتنداز:

- عدم تساوی حقوق جنسیتی: سطوح پایین از قدرت دادن به زنان که از طریق تحصیل برای دختران و زنان و ایجاد مشاغل به آن پرداخته شود؛

- شرایط ضعیف برای پیشرفت اولیه کودک، از جمله کودکان کار و کودکان خیابانی؛

- شرایط نامطمئن استخدام به ویژه استخدام غیر رسمی با دستمزد کم؛

- محیط ناسالم توسعه زاغه نشین‌های شهری؛

- سبک زندگی و هنجارهای ناسالم از نظر اجتماعی مانند سیگار کشیدن، نوشیدن الکل، استفاده از رژیم‌های غذایی ناسالم؛

- نظام‌های بهداشت و سلامت نابرابر به عنوان سدی برای دستیابی به مراقبت‌های بهداشتی (عمومی و خصوصی)، به ویژه نظام‌های مراقبتی برای بیماری‌های ایدز و مالاریا؛

- مناقشات مسلحانه و بحران‌هایی که به عدم تساوی حقوق بهداشتی منجر می‌شوند.

مسایلی مانند "جهانی سازی" و نگرانی‌هایی که در گزارش نهایی CSDH در اوت 2008 در مورد توزیع ناعادلانه قدرت، پول و منابع در سطوح جهانی، ملی و محلی ابراز گردید، به چند طریق بر عوامل دیگر تاثیر می‌گذارند. در منطقه همانند مناطق دیگر، گزارش کمیسیون که در اوت 2008 صادر شد، بی‌عدالتی را ناشی از "سیاست‌ها و برنامه‌های ضعیف اجتماعی، ترتیبات نادعادلانه اقتصادی و سیاست‌گذاری بد" تعیین می‌کند. این شرایط فراگیر یک چارچوب جهانی، ملی و محلی را تشکیل می‌دهند که بر میزانی که شرایط روزمره زندگی قابل اصلاح می‌باشد محدودیت‌های شدیدی وارد می‌کند. باتوجه به این که بحران اقتصادی جهانی بر منطقه تاثیرگذار است، احتمال دارد مشکلات موجود فقر، کم‌آبی و تهدید درحال ظهور تغییر آب و هوایی را بدتر کند.

خلاصه این که فهرست احتمالی عوامل اجتماعی که می‌تواند موجب پیشبرد یا مانع موفقیت در کسب تساوی حقوق بهداشت و سلامت در آسیا شوند، طولانی است.

اما در مورد بیشتر کشورها به ویژه کشورهای فقیر و با منبع کمتر، می‌توان اقدامات اجتماعی تاثیرگذار بر سلامت مادر و کودک را به عنوان یک زمینه برخوردار از اولویت تعیین کرد. مادرانی که تحصیلات کمتری دارند و از سوء تغذیه رنج می‌برند و در خانواده فقیر زندگی می‌کنند بیشتر احتمال دارد نوزادان کوچکی به دنیا بیاورندکه در چند سال اول زندگی شانس کمتری برای زنده ماندن دارند و یا شانس کمتری برای برخورداری از بهداشت و سلامت خوب در طول عمر دارند، ‌شرایط خانه‌ای که این خانواده‌ها در آنها زندگی می‌کنند - جمعیت زیاد، دسترسی کم به آب سالم و بهداشت، آلودگی محیط، نداشتن مهارت و فرصت برای کسب شغل پردرآمد و دسترسی نداشتن به خدمات بهداشتی و اجتماعی - والدین و کودکان و نسل‌های آینده را به محرومیت ممتد محکوم می‌کند.

 

کسب تساوی حقوق بهداشت و سلامت از طریق اقدام در مورد عوامل اجتماعی بهداشت و سلامت

کسب تساوی حقوق بهداشت و سلامت به اقدام سنجیده در بسیاری از جبهه‌ها نیاز دارد؛ نظام‌های بهداشتی - تندرستی و اجتماعی به دلخواه خود شرایط بهداشتی - تندرستی و اجتماعی عادلانه ایجاد نمی‌کنند.

برای انجام ان اتخاذ اقدام سنجیده لازم است.

پرسشی که باید نمایندگان مجالس و دیگران را درگیر سازد این است که این کار را چگونه انجام باید انجام داد.

در اینجا برخی سیاست‌های کلی و رهنمودهای عملی مفید می‌باشند و یک رویکرد یک مرحله‌ای به سوی کسب تساوی حقوق بهداشتی - تندرستی از راه‌های زیر ارائه می‌دهند:

جمع آوری شواهد درباره عوامل درباره عوامل اجتماعی بهداشت و عدم تساوی حقوق بهداشتی، از جمله جمع وری پایگاه‌های اطلاعاتی،‌تحقیقاتی و گزارش‌های انتشار یافته و انتشار نیافته و استفاده از آن برای تشویق؛

جانبداری از گنجاندن عوامل اجتماعی بهداشت و سلامت در سیاست‌ها و برنامه‌های ملی

اصلاح نظام های بهداشت و سلامت و تامین مالی بهداشت و سلامت به طوری که عادلانه‌تر باشند و منابع بر حسب نیاز توزیع شود و پوشش کامل حاصل شود؛

ترویج همکاری های بین بخشی، زیرا راه حل های موجود برای تساوی حقوق بهداشتی عمدتا فراتر از بخش بهداشتی یافت می شوند؛

توسعه مشارکت ها با نهادها و سایر افراد دل نگران نسبت به تساوی حقوق بهداشتی از قبیل نهادهای آکادمیک، سازمان های غیر دولتی و رسانه ها. 

نقش نمایندگان مجالسبرپایه این راهبردهای پیشنهادی برای کسب تساوی حقوق بهداشتی- تندرستی، توصیه می‌شود نمایندگان مجالس، نقش‌ها و دلنگرانی‌های خود را به منظور تعیین راه‌هایی برای پیشبرد دستور کار تساوی حقوق بهداشت و  سلامت مورد برررسی قرار دهند.

- تشویق، ترویج و تهیه پیشنویس قوانین که برای کسب تساوی حقوق بهداشت و سلامت طرح شده‌اند.نمایندگان مجالس می‌توانند فعالانه در تهیه پیش‌نویس قوانین درگیر شوند که به ترویج بهداشت و سلامت و عدالت اجتماعی در عمل خواهد پرداخت، قوانینی مانند سیاست‌های حمایتی اجتماعی عادلانه برای مراقبت‌های بهداشتی، معلولیت بلند مدت و حمایت در طول زمان بیکاری، پیری و غیره. یک نمونه از تغییرات قانونی قوی برای تساوی حقوق بهداشت و سلامت در هند که به طور گسترده‌ای مورد حمایت گروه‌های تشویقی و نمایندگان مجالس قرار گرفت، تصویب "قانون روش‌های تشخیص بیماری قبل از تولد" (آیین نامه جلوگیری از سوء استفاده) است که موجب کاهش قابل توجه در ناهماهنگی بین تولدهای مذکر و مونث گردیده است.

- آگاه نگاه داشتن در مورد مسایل تساوی حقوق بهداشت و سلامت از طریق منابع زیر؛

- داده های هر کشور در مورد شرایط بهداشتی و اجتماعی، در مورد گروه های محروم و مناطق جغرافیایی – استان ها، ایالت ها و ناحیه ها.

- آمارهای جهانی بهداشت سال های 2008 و 2009 برای داده های مشروح در سطح کشور در مورد وضعیت بهداشتی- تندرستی و اجتماعی- اقتصادی به ویژه در مورد عدم تساوی حقوق در مراقبت بهداشتی و پیامدهای بهداشتی (عدم تساوی حقوق در دستیابی به مراقبت های تخصصی به هنگام تولد، پوشش ایمنی و مرگ و میر کودکان زیر 5 سال سن)، و آمارهای جمعیت نگاری و اجتماعی- اقتصادی توسط سازمان بهداشت جهانی، و گزارش شده توسط دفاتر منطقه ای، منطقه جنوب شرق آسیا و منطقه غرب اقیانوس آرام.

-  بهترین عادات برای کسب تساوی حقوق بهداشت و سلامت باید شناسایی و ثبت شوند، به عنوان مثال:

-  حمایت اجتماعی به شکل حمایت درآمدی از کسانی که معلول، بیمارف سالمند هستند و یا نمی توانند برای نیازهای اساس توسعه خود به منابعی دسترسی پیدا کنند.

-  پول لازم برای کار و آموزش مهارت های کاری می تواند مسیر پایداری خارج از فقر را فراهم نماید، همانند برنامه های هند و اتیوپی که یک حداقل اولیه منابع برای داشتن یک زندگی شرافتمندانه را تضمین می کنند.

- ابتکار عمل های مبتنی بر اجماع، با پیشتازی منطقه مدیترانه، به ویژه مولفه "نیازهای اصلی توسعه":

- مراقبت های بهداشتی- تندرستی مقدماتی، به عنوان کلیدی برای کسب تساوی حقوق بهداشتی- تندرستی باید کانونی برای ترویج و تدوین قانون باشد. در مورد مسایل مربوط به مراقبت های بهداشتی مقدماتی با استفاده از گزارش های جهانی بهداشت سازمان بهداشت جهانی "مراقبت های بهداشتی مقدماتی، اکنون بیش از هر زمان دیگر" استفاده از منابع ذی ربط سازمان بهداشت جهانی باید به روز باشد. آمار بهداشت جهانی در تاریخ مه 2009 منتشر شد.

- مسایل جهانی سازی به طور فزاینده ای بر بهداشت و سلامت در سطح کشور تاثیر می گذارد. مسایل زیر که بر کسب تساوی حقوق بهداشتی- تندرستی تاثیر دارند شناسایی شده اند:

- برای دستیابی به داروهای ضروری که استطاعت تهیه آنها وجود دارد مذاکرات پیچیده ای با شرکت های دارو سازی چند ملیتی دارای حق امتیاز لازم است.

- اشتغال نتوانسته است با جهانی سازی و رشد اقتصادی همراهی کند. بخش بیشتری از رشد اشتغال، در میان مشاغل با درآمد پایین و اقتصاد غیر رسمی و متزلزل می باشد. در سطح جهانی، در سال های دهه 1990، یک نابرابری فزاینده میان کارگران دارای دستمزد بالا و پایین وجود داشت.

- امنیت غذایی با سرازیر شدن غذا به اسم "تجارت آزاد" به سوی کشورهای فقیر و بنابراین تضعیف تولید محلی غذا مورد تهدید قرار گرفته است.

- شرکت های چند ملیتی به ترویج "غذاهای بی خاصیت"، شیر خشک کودکان و سیگار می پردازند و بدین ترتیب بهداشت و سلامت را تضعیف می کنند، تنظیم این فعالیت ها در بسیاری از کشورها مشکل می باشد.

- حمایت از فعالیت های سازمان های جامعه مدنی که از گروه های محرومی جانبداری می کنند که از عدم تساوی حقوق بهداشتی و اجتماعی رنج می برند و یا الگوهایی از خدمات بهداشتی عادلانه در مناطق به شدت نیازمند فراهم می کنند. "جنبش بهداشت و سلامت مردمی" نقطه خوبی برای شروع است.

 

اخبار برگزیده
ارسال نظر
 
نام کامل :
ایمیل :
متن :
تعداد کاراکتر 0 از 4000

آخرین اخبار
Powerd By : Tasvirnet