محسن زنگنه، در گفت‌وگو با خبرنگار خانه ملت، در تحلیل و ارزیابی خود از تهدیدات جنگی آمریکا علیه ایران، با بیان اینکه آمریکا اگر قصد حمله نظامی به ایران را داشت، وارد چنین فضاسازی گسترده‌ای در منطقه نمی‌شد، گفت: بخش مهمی از تحرکات اخیر آمریکا نه با هدف آغاز جنگ، بلکه برای ایجاد یک فضای روانی ناامن در اقتصاد ایران طراحی شده است.

آمریکا به‌دنبال حمله نظامی به مرزهای جمهوری اسلامی نیست

این نماینده مجلس با اشاره به فضاسازی‌های اخیر درباره احتمال درگیری نظامی ایران و آمریکا، اظهار کرد: بنا به چندین دلیل محکم، آمریکا به‌دنبال حمله نظامی به مرزهای جمهوری اسلامی نیست، بلکه با ایجاد فضای جنگی، ضربه اصلی خود را به اقتصاد و معیشت مردم وارد می‌کند. همین ایجاد ترس و هراس از جنگ باعث التهاب بازارها می‌شود؛ خرید و فروش‌ها متوقف می‌شود، سرمایه‌گذار با شک و تردید وارد می‌شود، قیمت ارز افزایش پیدا می‌کند و در نهایت قدرت تحلیل و تصمیم‌گیری سیاست‌گذار مختل می‌شود.

خطای بزرگ، گره‌زدن اقتصاد به مذاکره است

وی افزود: بنابراین وقتی شما بر مبنای قطعی‌بودن جنگ برنامه‌ریزی می‌کنید، همین موضوع به کشور ضربه می‌زند. از این رو بنده تاکید دارم، ضربه‌ای که درحال حاضر از «سایه جنگ» می‌خوریم، به مراتب بیش از خود جنگ است. همچنین آمریکایی‌ها به دلایل مختلف حمله نمی‌کنند؛ ضمن اینکه همه گزینه‌هایی را که روی میز داشتند، یک یا دو سال پیش امتحان کرده‌اند و نهایتاً به مذاکره برگشته‌اند. این بازگشت آمریکا به میز مذاکره می‌تواند یک پیروزی برای جمهوری اسلامی ایران باشد.

این نماینده مجلس تصریح کرد: البته این پیروزی  در صورتی می تواند تبدیل به شکست شود؛ نخست اگر به آمریکا اعتماد کنیم؛ یعنی خیالمان راحت باشد که آمریکا دیگر هیچ کاری پشت صحنه انجام نمی‌دهد، یعنی از گروه‌های معاند حمایت نمی‌کند، ضربه‌های پنهانی، از جمله ترور یا آسیب به برخی مراکز ما نمی زند، بنابراین ما نباید به آمریکا اعتماد کنیم؛ چون اگر اعتماد کنیم، این نقطه قوت به نقطه ضعف تبدیل می‌شود.

زنگنه دومین شرط را معطل‌کردن اقتصاد برای مذاکرات دانست و گفت: به واقع تحریم‌های شدید از سال‌های ۸۵ و ۸۶ شروع شد، پس از آن پرونده ما به شورای امنیت رفت و چندین قطعنامه علیه ایران صادر شد. اواخر دهه ۹۰ اوج تحریم‌های آمریکا بود. ما در سال ۸۹ تولید ناخالص داخلی بالای ۶۰۰ میلیارد دلاری داشتیم. در دهه ۹۰، با وجود  امضای برجام در سال ۹۵، متأسفانه به‌دلیل معطل‌ماندن کشور برای نتیجه مذاکرات فرسایشی و طولانی‌مدت، یکی از بدترین دهه‌ها از نظر رشد اقتصادی، زیرساخت‌ها و بی‌ثباتی اقتصادی رقم خورد و یکی از عوامل اصلی آن هم گره‌زدن مسائل کشور به مذاکرات و برجام بود.

وی ادامه داد: در حال حاضر که آمریکایی‌ها پای میز مذاکره برگشته‌اند و گزینه‌هایشان را بی‌اثر دانسته‌اند، ما باید بی‌اعتنا به مذاکرات، بخش‌های اقتصادی، صنعت، کشاورزی، بازارهای مالی و پولی کار خودشان را با قوت و قدرت انجام دهند و دیپلمات‌های ما هم وظایف خودشان را پیش ببرند. اگر این اتفاق بیفتد، تحلیل من این است که آمریکایی‌ها مذاکرات را بسیار طولانی می‌کنند و اگر کشور را به مذاکرات گره بزنیم، به یک توافق بسیار ضعیف رضایت می‌دهند تا بعداً از آن در پروپاگاندای رسانه‌ای استفاده کنند. /

پایان پیام