به گزارش خانه ملت؛ امروز عقربه‌های ساعتِ تاریخ در ایران روی «ساعتِ اقتدار» ایستاد. در حالی که بسیاری از تئوریسین‌های غربی و اتاق‌های فکر بیگانه، با خط‌کش‌های سردِ مادی خود به دنبال اندازه‌گیریِ فاصله مردم از آرمان‌هایشان بودند، اقیانوسِ خروشانِ ملت در ۲۲ بهمن، تمام محاسبات را به هم ریخت و «اعجازِ حضور» را بار دیگر به رخ جهانیان کشید.

خیابان‌های ایران امروز شاهد صحنه‌هایی بود که فراتر از یک راهپیمایی سالانه، به یک «رپرتاژ آگهی برای استقلال و عزت» شبیه بود. از پیرمردانی که عصازنان خاطرات بهمن ۵۷ را در سینه داشتند، تا دهه‌نودی‌هایی که با پرچم‌های کوچکشان نشان دادند نبضِ این انقلاب در رگ‌های نسل جدید تندتر از همیشه می‌زند؛ همه و همه آمدند تا بگویند این پیوند، گسستنی نیست.

در میان این طوفانِ حضور، آن‌چه بیش از هر چیز به چشم می‌آمد، طنینِ گرمِ یک «لبیک» صادقانه بود. ملتی که با اشاره‌ی مقتدای خود، تمامِ تردیدها را پشت سر گذاشت و نشان داد که رابطه‌ میان امام و امت، فراتر از معادلاتِ مرسومِ سیاسی، ریشه در عمقِ جان و باورهای این سرزمین دارد.

این حضورِ حماسی، تجلیِ وفای به عهدی بود که در پاسخ به دعوتِ هوشمندانه رهبر معظم انقلاب شکل گرفت؛ پاسخی قاطع که ثابت کرد نفوذِ کلامِ برخاسته از ایمان، از تمامِ امواجِ رسانه‌ایِ دشمن قوی‌تر است. امروز جهان به چشمِ خود دید که وقتی پای «میثاق با رهبری» در میان باشد، این ملت نه با پا، که با دل به میدان می‌آید تا ثابت کند استوارترین سنگرِ این نظام، همین پیوندِ ناگسستنی و قلبی است که هیچ بدخواهی را یارای گسستن آن نیست.

دنیا امروز با تعجب به قابِ دوربین‌هایی نگریست که شکوهِ وحدت را در سرمای زمستان، با گرمای حضور مردم به تصویر می‌کشیدند. این حضور، پیامی روشن برای کسانی داشت که در توهمِ «پایانِ همراهیِ ملت» بودند؛ پاسخی قاطع که نه در پشت میزهای مذاکره، بلکه در متنِ کفِ خیابان و با طنینِ گام‌های استوار داده شد.

امروز رسانه‌های دنیا باز هم مجبور شدند با اکراه، تیترهای خود را تغییر دهند. آن‌ها که انتظار «سردی» داشتند، با «آتشفشانی»  روبرو شدند که شعله‌های ایمان و آگاهی‌اش، تمامِ سناریوهای تفرقه را ذوب کرد. این فقط یک راهپیمایی نبود؛ بلکه «رفراندومِ دوباره‌ دلبستگی» به خاکی بود که به خونِ شهیدان آبیاری شده و با اراده‌ نخبگان و جوانانش، مسیرِ آینده‌ را ترسیم می‌کند.

بیست‌ودوم بهمن ۱۴۰۴؛ روزی که ایران دوباره پیروز شد و دنیا،  فقط توانست تماشا کند و متحیر بماند./

پایان پیام