فاطمه جراره عضو هیأت رئیسه کمیسیون آموزش، تحقیقات و فناوری مجلس شورای اسلامی، در گفت‌وگو با خبرنگار خانه ملت با تسلیت شهادت علی لاریجانی دبیر شورای عالی امنیت ملی خدمت ملت شریف ایران، او را یکی از پیچیده‌ترین  و استراتژیک‌ترین چهره‌های سیاسی جمهوری اسلامی در دهه‌های اخیر توصیف کرد و گفت: لاریجانی به‌عنوان سیاستمداری متفکر، واقع‌گرا و مسلط به فلسفه و دیپلماسی، شخصیتی بود که در جهان با احترام و دقت تحلیل می‌شد.

نماینده مردم بندرعباس، قشم، ابوموسی، حاجی‌آباد و خمیر در مجلس شورای اسلامی اظهار داشت: شهید لاریجانی در سطح جهانی به عنوان یک «محافظه‌کار عمل‌گرا» و در عین حال «سیاستمدار فیلسوف‌مشرب» شناخته می‌شد. در هنگامی که دیگران سیاست را از زاویه‌ای صرفاً ایدئولوژیک می‌دیدند، وی تلاش می‌کرد تا منافع ملی را از مسیر عقلانیت راهبردی و شناخت قواعد بین‌الملل پیگیری کند.

شهید لاریجانی؛ معمار روابط راهبردی ایران با شرق

عضو هیأت رئیسه کمیسیون آموزش مجلس، افزود: شهید لاریجانی در دهه‌های اخیر از معماران روابط راهبردی ایران با شرق، به‌ویژه چین بود. مأموریت‌های بلندمدتی که به او سپرده می‌شد، ناشی از اعتماد نظام به شخصیت اندیشمند و رفتار حساب‌شده‌ی وی بود. چنین شخصیتی می‌دانست جهان در آستانه جابه‌جایی قدرت است و می‌کوشید ایران را در مرکز این تحولات نگاه دارد.

جراره ادامه داد: تحصیلات فلسفی شهید لاریجانی نوعی عمق معرفتی به سبک سیاست‌ورزی وی داده بود. رییس شورای امنیت ملی کشور، در کنفرانس‌های جهانی، از جمله نشست امنیتی مونیخ، با نگاهی فلسفی و انتقادی از نظم غربی سخن می‌گفت و این نگاه، درک جهانیان از سیاست ایرانی را ارتقا داد.

استفاده شهید لاریجانی از دیپلماسی پارلمانی برای تقویت ثبات منطقه ای

 وی همچنین با اشاره به نقش منطقه‌ای شهید لاریجانی اظهار داشت: در دوران ریاست او بر مجلس شورای اسلامی، از دیپلماسی پارلمانی برای تقویت ثبات منطقه‌ای استفاده کرد. رویکردش بر گفت‌وگو با همسایگان، نه بر درگیری با آنان استوار بود؛ مفهومی که در خاورمیانه امروز کمتر دیده می‌شود.

جراره در پایان خاطرنشان کرد: از منظر جهانی، شهید لاریجانی مصداقی از یک واقع‌گرای استراتژیک بود؛ کسی که قدرت را می‌شناخت، فلسفه‌ تعامل را می‌فهمید و اعتقاد داشت راه سربلندی ایران از مسیر تلفیق دیپلماسی و اقتدار ملی می‌گذرد. شهادت او تنها پایان یک عمر سیاست‌ورزی نیست، بلکه به نوعی فقدان عقلانیتی است که جهان نیز به آن اذعان داشت. /

پایان پیام